Sejarah pencelupan indigo Jepun
Yamataikoku ialah tempat pertama dalam sejarah Jepun di mana sesuatu yang serupa dengan pencelupan nila muncul. Barangan pewarna nila juga telah digali dari runtuhan zaman Kofun, tetapi terdapat perdebatan sama ada pewarna nila pada masa itu dibuat oleh Tadeai. Biru dan biru laut dianggap sebagai warna bangsawan berpangkat tinggi di peringkat ke-12, terkenal dengan Putera Shotoku. Semasa tempoh Tenpyo, teknik pencelupan seperti shibori dan itajime telah dibangunkan, dan pencelupan nila, yang menjadikan kain tahan lama dan mempunyai sifat penghalau serangga, digunakan untuk banyak perkara, termasuk pembungkusan untuk khazanah. Malah pada hari ini, banyak pewarna indigo kekal sebagai khazanah di Shosoin.
Pada era samurai, perubahan revolusioner berlaku dalam pencelupan nila.
Pencelupan nila, yang boleh membuat kain tahan lama hanya dengan mencelupkannya dan juga mempunyai sifat antibakteria, adalah item penting untuk samurai yang menghabiskan sepanjang masa mereka dalam pertempuran. Sehingga itu, pencelupan nila telah dilakukan menggunakan ``mud indigo'', yang dibuat dengan menapai daun Tadeai dengan lye, tetapi pada pertengahan abad ke-15, ``sukumo'' dicipta, yang membolehkan pencelupan nila boleh dilakukan di mana-mana sahaja. di Jepun. Awa (Tokushima), yang telah mengeluarkan Tadeai, mula mengeluarkan Sukumo juga, membuat keuntungan yang besar. Semasa zaman Edo, ``konya'' yang mencari nafkah daripada pencelupan nila mula dilihat di bandar-bandar istana di seluruh negara, dan semua orang dari petani ke penduduk bandar hingga samurai memakai pewarna nila, dan banyak perkara di sekeliling mereka, seperti tirai, telah dicelup dengan nila Ia telah menjadi. Bandar istana Koriyama, di mana Fureai Kobo Watamoto terletak, juga berkembang menjadi sebuah bandar kapas dan biru laut yang berkembang pesat di bawah Hidenaga Toyotomi.
Pada zaman Meiji, pewarna nila menggunakan mata India dan pewarna sintetik mula kerap diimport dari luar negara. Mata India adalah lebih daripada 5 kali ganda lebih daripada Tadeeye, dan indigo sintetik ialah pigmen itu sendiri, dan disebabkan perbezaan ketumpatan yang sangat besar, pewarnaan indigo tulen tradisional Jepun telah disingkirkan. Selepas perang, industri pemintalan domestik mencapai dataran tinggi, dan pencelupan indigo tulen sebagai industri hampir hilang dari Jepun.
Keadaan berubah semasa ekonomi gelembung, apabila pencelupan nila mula dianggap semula sebagai pewarna semula jadi yang baik kepada badan dan alam sekitar, dan pencelupan nila dihidupkan semula sebagai seni dan bukannya industri.
